ไม่ได้อัพบล็อกมานานนะครับ คราวนี้ขอคั่นเวลาและเปลี่ยนอารมณ์ด้วยการเอาบทวิจารณ์เพลงมาให้อ่านกันบ้าง
    ผมเขียนวิจารณ์เพลงมาตั้งแต่เริ่มเขียนหนังสือได้สัก 2-3 ปีแล้ว ครั้งแรกที่เขียนเกี่ยวกับดนตรีจะเป็นคอลัมน์แนะนำบทเพลงที่มีเนื้อหาเจ๋งๆ ในกรุงเทพ ธุรกิจ ชื่อคอลัมน์ประมาณว่า ‘ดนตรีกับชีวิต’ จนต่อมาก็มาเขียนวิจารณ์แนะนำอัลบั้มอินดี้ที่นิตยสาร a day บ้าง ถึงปัจจุบันผมก็ยังเขียนแนะนำเพลงใหม่ๆ ในนิตยสารเล่มนี้อยู่ครับ
    ถึงใครๆ จะเรียกว่าเป็น ‘บทวิจารณ์’ แต่ผมจะรู้สึกสบายใจกว่ามากๆ ถ้าจะเรียกงานประเภทนี้ของผมว่าเป็น ‘การแนะนำ’ นะครับ จริงๆ แล้วแม้ว่าจะฟังเพลงมากกว่าคนทั่วไปอยู่สักนิด เคยเรียนทฤษฎีดนตรีมาบ้างสักหน่อย แต่ก็ไม่กล้าพูดเต็มปากเหมือนกันว่าตัวเองเป็น ‘นักวิจารณ์’ ผมคิดว่างานวิจารณ์นั้นต้องทำการบ้านหนัก ข้อมูลต้องแน่น ความเห็นต้องมีหลักการ ส่วนตัวแล้วผมพอใจจะเขียนเล่าถึงงานที่น่าพูดถึง น่าสนใจ คือผมมีความสุขที่ได้บอกต่อสิ่งดีๆ ให้กับคนอื่นมากกว่า ไม่ได้อยากจะเขียนด่าใครนะครับ มันเปลืองกระดาษที่ตัดไม้ทำลายป่ามาทำหนังสือน่ะ แล้วผมก็อยากเขียนแนะนำแบบสนุกๆ ด้วย บางทีไม่ต้องใช้ฟอร์แมตการวิจารณ์ตามแบบแผนก็ได้ ก็เลยตั้งเข็มเวลาคิดจะเขียนไปว่าจะแนะนำงานชิ้นนั้นๆ ด้วยวิธีไหนมากกว่า
    และบางทีผมก็เอากลวิธีของเรื่องสั้นเข้ามาผสมกับการเขียนแนะนำเพลงเหมือนกัน อย่างงานที่ผมเพิ่งเขียนให้ a day ไปเมื่อ 2 เดือนก่อนก็เป็นอย่างที่ว่านี่ล่ะ ลองอ่านกันดูนะครับ

* * * * * * * * * *

reggae

ศรีราชา ร็อกเกอร์
เร็กเก้จากศรีราชา

    อากาศร้อนเหนอะหนะ ลมทะเลพัดมาแผ่วๆ บ็อบเดินตัวเอียงเข้ามาในร้าน เขาถือกระป๋องเบียร์ติดมือมาด้วยในมือขวา บางทีเขาชอบแกล้งผมด้วยการทำทีเป็นแบ่งเบียร์ให้ดื่ม แต่มันมักจะเป็นแค่กระป๋องเปล่าๆ ส่วนมือซ้ายของเขามีแผ่นซีดี พอเข้ามาในร่มเงาอาคาร เขาก็ยัดแผ่นซีดีที่ถือมาเข้าไปในเครื่องเสียงหลังเคาน์เตอร์
  ผมนั่งนิ่งๆ มองดูบ็อบเริ่มส่ายตัวเข้ากับจังหวะเพลง ไม่รู้ว่าคราวนี้บ็อบจะมาได้ไหน เขาโยนปกซีดีมาให้ผม – หน้าปกอ่านว่า ศรีราชา ร็อกเกอร์ เพลงเนิบๆ เน้นจังหวะยก บ่งบอกชัดเจนว่าเป็นเร็กเก้ ผมพลิกหลังปกดู อ่านชื่อเพลงแรกที่กำลังบรรเลงได้ว่า Shake Your Move
    “ผมคิดว่าดนตรีเร็กเก้เหมาะกับคนไทยดีนะ” อยู่ดีๆ บ็อบโพล่งออกมา กระป๋องเบียร์ในมือเขาแกว่งไกวจนผมกลัวมันจะกระฉอกออกมา เพลง Shake Your Move ส่งเสียงท่วงทำนองสบายๆ เนื้อหาชักชวนให้คนมาส่ายเอวสนุกไปกับดนตรี น่าประหลาดที่มันกลมกลืนกับคำพูดของบ็อบอยู่เหมือนกัน
    “วงอะไรเนี่ย คุณไปหามาจากไหน” ผมเอ่ยถามออกไป
    “วงหน้าใหม่ เป็นพวกเด็กหนุ่มมาจากศรีราชา เขาเล่นเร็กเก้กันจริงจังเลยนะเนี่ย” บ็อบยังยักย้ายเอว มาถึงเพลงที่สองที่ชื่อ Rude Boys Gangster จังหวะยังเนิบๆ เสียงนุ่มนวลของนักร้องหนุ่มร้องเตือนเหล่าน้องๆ จิ๊กโก๋วัยรุ่นให้อยู่ในร่องในรอย เป็นถ้อยคำห่วงเป็นใยจากพี่ชายแสนดีที่เคยผ่านโลกมาก่อน ผมเริ่มสังเกตว่าเพลงของพวกเขามีเสียงฟลุตคลออยู่ด้วย เป็นสีสันดนตรีที่เฉพาะตัวจริงๆ
    ต่อด้วยแทร็กที่ 3 เป็นเพลงบรรเลงเน้นเบสย้ำๆ ก่อนเครื่องดนตรีทุกชิ้นจะใส่กันอย่างสนุกสนาน เชื่อมด้วยเพลงที่ 4 ชื่อ เก็บเล็กผสมน้อย เบรกอารมณ์มาเป็นเพลงช้าเพราะๆ ผมยังนั่งนิ่งๆ ตั้งใจฟังเพลงของพวกเขา ในขณะที่บ็อบยังคงโยกย้ายร่างกายไปเรื่อยๆ เขาเริ่มเลื้อยไปรอบร้านแล้ว
    “เพลงไม่เลวเลยนะ” ผมเปรยเบาๆ ก่อนคลี่ปกซีดีออกอ่าน เห็นชื่อโปรดิวเซอร์เป็น Ga-pi …ถ้าจำไม่ผิดนี่คือนามแฝงของ แก๊ป ทีโบน นี่นา
    “ผมว่าเพลงแบบนี้เป็นข้อพิสูจน์ว่าเร็กเก้เหมาะกับคนไทยนะ” บ็อบตะโกนมาจากหลังร้านด้วยประโยคคล้ายเดิม แล้วขยายต่อว่า “อาจเป็นเพราะบรรยากาศของจาไมก้าก็คล้ายเมืองไทยหรือเปล่า หรือว่าเราเป็นคนรักสนุกเหมือนกัน” บ็อบยังโยกตัวน้อยๆ พุ่มผมทรงเดร็ดล็อกของเขาส่ายไปมาเหมือนมีชีวิตเป็นของตัวเอง
    โน้ตดนตรียังไหลริน ผมแอบอ่านปกซีดีอีกครั้ง เพลง และแล้ววันหนึ่ง เป็นเพลงสนุกๆ ที่พูดถึงการไล่ล่าหาความฝันของวัยหนุ่ม สายตาของคนหนุ่มมักมองไปแสนไกลในโลกกว้างใหญ่ ความน่าตื่นเต้นของวัยหนุ่มอยู่ตรงนี้
    “ผมคิดว่าพวกเขาเป็นเร็กเก้แบบไทยๆ นะ อินโทรเพลงเมื่อกี๊นี้ขึ้นมายังกับเพลงลูกทุ่งเลยแน่ะ” ผมหมายถึงเพลง และแล้ววันหนึ่ง
    บ็อบยิ้มน้อยๆ แล้วก็ไม่ว่าอะไรอีก เพลงในอัลบั้มยังคงบรรเลงไปเรื่อยๆ ผมชอบเพลงของวงนี้แฮะ ผมยังคิดว่าพวกเขามีความเป็นไทยไม่น้อยทีเดียว ถึงบ็อบจะบอกว่าเร็กเก้เป็นดนตรีของจาไมก้าก็ตามทีเถอะ
    เพลง ยึดติด พวกเขาเล่นกับคำว่า ‘ยึดติด’ ได้ฉลาดมาก ถึงคำนี้ถูกใช้ในแง่ไม่ดีอยู่บ่อยๆ แต่ใช่แล้ว! บางทีคนเราควรจะยึดติดกับอะไรไว้บ้าง ต่อด้วยเพลง Your Style ที่ย้ำว่าชอบดนตรีแนวไหนก็ควรเล่นแนวนั้น และตัวตนรากเหง้าเป็นอย่างไรก็ไม่ควรลืม อย่างนี้แหละ ถูกต้องแล้ว …ผมยิ้มให้กับชื่อวงที่บ่งบอกถึงถิ่นที่อยู่ของวงนี้
    “ขอฟังเพลงนี้อีกทีได้ไหม” บ็อบพูดขึ้นเมื่อเพลงทั้งอัลบั้มบรรเลงจบลง เขาเอื้อมมือไปกดปุ่มเลือกแทร็ก
    เป็นเพลงช้าๆ ชื่อ เก็บเล็กผสมน้อย
    “คงเพียงพอสำหรับใครสักคน นาน นาน นาน ที่เก็บบ่มสมใจฝัน…”ผมแอบฮัมตาม
    “ดื่มเบียร์ไหม” บ็อบส่งกระป๋องในมือมาให้ ผมชั่งใจอยู่แวบหนึ่งว่ามันจะเป็นมุขเก่าๆ ของหนุ่มใหญ่เดร็ดล็อกคนนี้อีกหรือเปล่า
    แต่คราวนี้กระป๋องมีหยดน้ำเกาะพราว ไอเย็นระเหยออกมาจนรู้สึกได้ ผมรับมาแล้วยกขึ้นกระดกดื่ม
    อืม…ชื่นใจ  …ว่าแล้วผมก็เอื้อมมือไปกดปุ่ม Play อีกที ตั้งใจจะฟังอัลบั้มนี้อีกรอบ
    คราวนี้ขอโยกย้ายไปด้วยคนนะบ็อบนะ

* * * * * * * * * * 

    จะเห็นว่างานชิ้นนี้มีการวางพล็อตคร่าวๆ แล้วก็มีการบรรจะว่าไปก็เป็นบทวิจารณ์เพลงที่ไม่ได้บอกอะไรเท่าไหร่ เป็นเรื่องสั้นที่ไม่เป็นเรื่องสั้นเท่าไหร่
    แต่ผมรู้แค่ว่าตอนเขียนนี่มันสนุกชะมัดเลยล่ะครับ.

Advertisements