กลอนพามา

เคยเขียนกลอนกันบ้างไหมครับ?
    ตอนเด็กๆ ช่วงมัธยมต้นผมเป็น ‘นักกลอน’ ครับ เริ่มจากที่ผมเคยแต่งกลอนประกวดที่โรงเรียนได้ที่สามหรืออะไรสักอย่าง จริงๆ แล้วแรกๆ ผมก็ไม่ได้เขียนกลอนเก่งกาจอะไรหรอก แต่พอจับพลัดจับพลูได้รางวัล ก็เลยทำให้เกร็ง แล้วเวลาแต่งกลอนส่งอาจารย์ในครั้งต่อๆ มาก็จะตั้งใจเป็นพิเศษ คือพิถีพิถันเพราะกลัวเสียเครดิตว่างั้นเถอะ พอถึงช่วงมัธยมปลายผมก็เริ่มสนใจดนตรีอย่างจริงจัง ถึงตรงนี้ทักษะในการแต่งกลอนก็มาช่วยให้ผมแต่งเพลงเป็นได้เหมือนกันนะครับ (แรกๆ ก็ยังห่วยๆ นั่นแหละ แต่มันก็เป็นเพลงจนได้)
    แล้วการแต่งกลอนเป็นมันมาช่วยอะไรในการเขียนเรื่องสั้นหรือเปล่า?
    ผมไม่คิดว่าคนเขียนเรื่องสั้นเป็นแล้วจะต้องแต่งกลอนเป็นไปด้วยนะครับ แต่ถ้าเขียนกลอนเป็นมันจะทำให้เราชื่นชอบความสละสลวยของถ้อยคำ มันน่าจะทำให้เราเขียนร้อยแก้วที่มี ‘สำเนียง’ ไพเราะขึ้นได้บ้าง ผมคิดเอาเองว่ามันเป็นอย่างนั้นนะครับ
    แฮ่ม! ว่าแล้วก็ลองเอางานกลอนของผมมาให้ลองอ่านกันสักหน่อย

* * * * * * * * * * 

   

                          หลับไหลในใจเรา

                          คือความคิดในความฝันเมื่อวันก่อน
                          ความไม่รู้ที่ถูกสอน ให้ท่องไว้
                          ความชื่นชอบที่ฝืนทำเพราะจำใจ
                          ความหวั่นไหว ที่ไหวสั่นอย่างมั่นคง

                          หรือความผิดนี้ ถูกต้องครรลองแล้ว
                          ดูเพริศแพร้ว แต่ใครใครไม่ลุ่มหลง
                          ไม่อยากจำ… แต่ไม่อาจ ลืมได้ลง
                          บดบังความทระนง ที่เคยภาคภูมิ

                          มีคำตอบ ที่ฟังคล้ายกับคำถาม
                          ในโมงยามความสับสน มากองสุม
                          ความว่างเปล่า สาวเท้าเข้าล้อมรุม
                          มาครอบคลุมให้คงค้างอยู่ข้างใน

                          หรือชีวิตต้องอ้างว้าง ทั้งชีวิต
                          ต้องเปิดเผย แต่ปกปิดความคิดไว้
                          มีความฝันที่เกินจริง แต่ตรงใจ
                          มีการตื่นที่หลับใหล …ในใจเรา

 

* * * * * * * * * * 

    ประมาณ 6 ปีก่อน ผมได้งานเป็น Content Writer ที่ บ. ล็อกซ์อินโฟ ซึ่งงานก็คือการเขียนเนื้อหาในเว็บไซต์ครับ มีเว็บไซต์หนึ่งเป็นคอมมิวนิตี้ชื่อ jorjae.com มันมีเซกชั่นบทกลอนอยู่ด้วย แล้วทีมคอนเทนต์ก็จะมีความสุขกับการแต่งกลอนในเว็บนี้มาก มันเป็นช่วงที่ผมหันกลับมาแต่งกลอนอย่างจริงจังอีกที เป็นช่วงที่ผมสนุกกับงานเขียนมากๆ นะครับ กลอนชิ้นนี้ผมก็แต่งในช่วงนั้น
    มองย้อนกลับไปแล้ว มันเป็นช่วงชีวิตที่มีความสุขมาก เพื่อนร่วมงานน่ารักทุกคน รายได้ก็อยู่ได้ไม่ลำบากลำบน แต่ว่าก็อาจจะเป็นเพราะยังไม่ใช่งานในฝันเสียทีเดียว มันเลยมีอะไรบางอย่างค้างใจ จนทำให้แต่งกลอนชิ้นนี้ออกมา ซึ่งพอแต่งเสร็จผมก็รู้สึกสบายใจ เหมือนได้ปลดปล่อยอะไรบางอย่างออกไป
    ลองแต่งกลอนดูสิครับ ไม่ต้องคิดว่ามันยาก ไม่ต้องห่วงว่ามันจะไม่ดี แต่คิดว่าในระหว่างการเลือกจัดสรรถ้อยคำที่อยู่ในหัวของเรา เอามาจัดวางให้สอดรับกับสัมผัสนอกในตามวิถีของกลอนนั้น มันเป็นขั้นตอนที่สนุกมาก
    และงานที่ออกมามันก็จะทำให้เราหลงรัก ‘การเขียน’ ได้ในอีกมิติหนึ่งด้วย.